„Opanuj się, przecież nic takiego się nie stało… nie ma powodu do rozpaczy… wszyscy mają problemy… no weź się w końcu w garść… musisz coś ze sobą zrobić… powinieneś się wreszcie pozbierać… weź się do roboty…”. Takie słowa mogą usłyszeć osoby cierpiące na depresję: od rodziny, przyjaciół, znajomych, słowem wcale nie od obcych, przypadkowych ludzi, ale od bliskich, którzy nie rozumieją problemu, nie potrafią dotrzeć do chorego lub po prostu są zmęczeni pomaganiem. Sprawa jest jeszcze w miarę prosta, gdy depresja pojawia się w wyniku trudnego wręcz traumatycznego wydarzenia. Wtedy otoczeniu łatwiej jest zrozumieć sytuację, służyć pomocą i wsparciem. Takie sytuacje nie są jednak regułą w depresji. Częściej pojawia się z niezrozumiałych na pierwszy rzut oka powodów. Wplata się w przebieg innych chorób, co powoduje, że nie jest od razu zauważana. Łączy się z uzależnieniami, zaburzeniami odżywiania, nowotworami. Czasem wynika z nagromadzenia pozornie drobnych problemów, a czasem większe znaczenie ma biochemia mózgu niż wydarzenia życiowe. Depresja zazwyczaj nie przychodzi nagle, z przyczyn powszechnie zrozumiałych, częściej powoli zakrada się w życie, stopniowo i niepostrzeżenie zajmuje kolejne obszary. Opanowuje i zaburza emocje, dezorganizuje myślenie i działanie, zagłusza instynkt samozachowawczy, niszczy karierę zawodową, odsuwa od bliskich powodując, że ostatecznie osoba zostaje sama ze swoim bólem. Niestety często dopiero na etapie zaawansowanych strat i długotrwałego cierpienia osoba trafia do specjalisty.
    
     Problem, choć bardzo poważny nie jest nieuchronnym wyrokiem, którego nie można przewidzieć i od którego nie ma odwołania. Pomoc jest możliwa niezależnie od stopnia nasilenia choroby. Nie ma jednak jednej, idealnej metody dla wszystkich. „Pigułki”, która zawsze działa. Aby uzyskać skuteczną pomoc konieczna jest konsultacja u specjalisty, który dobierze odpowiednie metody działania. Najlepiej zacząć od wizyty u lekarza psychiatry, który zdiagnozuje czy na pewno przyczyną cierpienia jest depresja (niektóre objawy są wspólne dla różnych chorób i tylko specjalista może postawić wiarygodną diagnozę) oraz dobierze najkorzystniejszy wariant leczenia. Jeśli będzie to konieczne przepisze dobrane do indywidualnych potrzeb leki, które pomogą odzyskać równowagę emocjonalną, złagodzą lęki, umożliwią podjęcie walki o własne zdrowie i szczęście. W niektórych przypadkach leki przeciwdepresyjne są niezbędne, ale trzeba pamiętać, że ich przyjmowanie jest naprawdę skuteczne i bezpieczne tylko pod stałą kontrolą psychiatry. Stosowanie ich na własną rękę może przynieść odwrotny skutek. Kolejnym niestety czasem bagatelizowanym krokiem jest wizyta u psychologa. To właśnie podczas terapii można odbudować mechanizmy obronne, poznać i zrozumieć siebie oraz swoje potrzeby, a także dowiedzieć się jak nie dopuścić do powtórzenia się w przyszłości równie uciążliwej sytuacji. Niektórzy są na nią gotowi od razu, nawet bez leków. Inni potrzebują trochę czasu, aby z pomocą leków i wsparcia otoczenia dojść do siebie na tyle by rozpocząć terapeutyczną pracę nad sobą. Są też osoby, którym łatwiej jest rozpocząć szukanie pomocy rozmowy z psychologiem. Takie rozwiązanie może pomóc w przełamaniu lęku przed kontaktem z profesjonalistą, ale w przypadku depresji nie można na tym poprzestać. Choć zarówno psycholog jak i psychiatra są profesjonalistami i mają  rozległą wiedzę na temat ludzkiego funkcjonowania to nie jest ona identyczna. Dysponują oni różnymi narzędziami i mają różne kompetencje, dlatego też dla uzyskania skutecznej pomocy niezbędna jest współpraca z oboma tymi osobami.

     Stawiając na specjalistów w zmaganiach z depresją nie można też  bagatelizować roli najbliższego otoczenia i samej osoby, której dotyczy problem. Depresja zazwyczaj nie przychodzi z dnia na dzień i nawet najtrudniejsze życiowe wydarzenia nie muszą się nią zakończyć. Nieocenioną rolę w zmniejszaniu ryzyka odgrywa zachowanie tak zwanej higieny psychicznej. Najistotniejsze jej elementy to nie zamykanie się w sobie z problemami, dzielenie się z otoczeniem swoimi emocjami, nie odrzucanie wsparcia społecznego a w razie braku szukanie go. Ważna jest także umiejętność odpoczywania oraz znajomość i umiejętność zaspakajania swoich potrzeb (także tych emocjonalnych i duchowych). Jeśli zaś zdarzy się problem przerastający możliwości własne i najbliższego otoczenia gotowość na szukanie pomocy na zewnątrz. Kilka gorszych dni nie oznacza jeszcze depresji. Żal po stracie ważnej osoby albo stres i napięcie, gdy coś idzie nie tak też o niej nie przesądzają. Jeśli jednak smutek, pesymistyczne nastawienie, bark energii i chęci do działania są dominującym stanem przez kilka tygodni należy zasięgnąć opinii specjalisty. Niestety zdarza się tak, że osoba cierpiąca na depresję nie jest w stanie sama umówić takiego spotkania, nie czuje się na siłach, nie wierzy w jej sens. Wtedy potrzebna jest pomoc bliskich, którzy widząc stan chorego mogą zainicjować konsultację, a także pomóc w umówieniu jej i dotarcie na miejsce wizyty. Pamiętajmy, że szybsza diagnoza i rozpoczęcie leczenia - skraca czas cierpienia!