LECZENIE DEPRESJI JEST SKUTECZNE
Najpierw trzeba postawić diagnoę, a bywa że nie jest to wcale takie proste.
Nieraz człowiek czuje, że ma depresję. Często jesnak przychodzi ona powoli
i wtedy tak jkbyśmy się do niej przyzwyczaili. Możemy wówczas uważać, że tak czuliśmy się zawsze. Nieraz wyprzedza jakieś choroby lub je imituje.
Skrywa się za bólami głowy, brzucha lub innych części ciała. Potrafi zaostrzyć dolegliwości somatyczne, które mieliśmy wcześniej w związku z chorobą lub nawet bez nej.
Wreszcie może nstępować po wielu schorzeniach lm towarzyszć jako druga choroba. Rozliczne kombinacje chorób somatycznych, w których się będzie panoszyć wikła, znacznie utrudniajc postępowanie terapeutyczne w takich sytuacjach.
Istotne by po dokładnym zebraniu wywiadu ustalić proporcje reaktywności do endogenności depresji. Określić też trzeba jej głębokość na podstawie porównania funkcjonownia osoby badanej do aktualnego. Może do tego posłużyć skala Becka, która jest w pierwszym badaniu wystarczająca. Bardziej szczegółowe badania psychologiczne nie są w badaniu wstępnym miarodajne ponieważ depresja potrafi znacznie upośledzić nasze możliwości psychiczne. Motywowanie kogoś w depresji do podejmowani daiałań nawet takich, które wydawałyby się nam prozaiczne jest błędem. Dla chorego w depresji mogą być ponad jego siły,a w związku z tym każde niewykonane zadnie będzie porażką i będzie utwierdzać chorego w jego depresyjnych przeświadczeniach.
Chory depresyjny ma błędne złożenie, że jest nikim, a z tego wyciąga już całkiem logiczne wnioski. Logiczne myślenie zdaje się być zachowane do tego stopnia, że otoczzenie często uważa jego zchowanie za lenistwo.
W obrazie depresji często pojawia się złość i agresja, częściej niż bezgraniczny smutek, płacz i bezradność.
Wiemy już dużo więcej o neuroprzekaźnikch i ich dysharmonii w depresji.
U 80% chorych leczenie jest skuteczne i uż po kilku dniach pojawia się poprawa.
Sygnałem, że leki działają jest poprawa snu i apetytu, koncentracja i pamięć poprawiają się dopiero po wielu tygodniach.
U 20% leki dobrać można po długim czasie. Obserwujemy również grupę chorych lekoopornych.
Bezwzględnym wskazaniem do hospitalizacji nawet wbrew woli pacjenta są myśli samobójcze z tendencją do ich realizacji.
Względnym wskazaniem do leczenia szpitalnego mogą być wszelkie postacie depresji jeżeli lekarz wie, że może szybciej w tych warunkach pomóc pacjentowi i zdoła go namówić na tego typu leczenie.
Leki przeciwdepresyjne jeżeli są dobrne dobrze po kilku dniach nie upośledzają sprawności chorego.
W pierwszej fazie leczenia mogą powodować senność,suchość w jamie ustnej,
zaparcia i zawroty głowy. Wszystkie te dolegliwości ustępują po kilku lub kilkunastu dniach. Warunek leki muszą być dopasowane do pacjenta.
Jeżeli po kilku dniach objawy ubocne ich stosowania nie utępują to świadczyć może o tym, iż źle zostały obrane lub jest to za duża dawka. w pierwszej fazie powinien ulec normalizcji sen i apetyt,niepokój, lęk, a także powinny ustąpić myśli samobójcze,
Leki te są stosunkowo bezpieczne, nawet przyjmowanie ich latami nie powoduje uszkodzeń organów wewnętrznych. Leki te nie powodują uzależnienia fizycznego.
Druga faza ich działania to poprawa nastroju i napędu psychomotorycznego.
Wtedy pacjent odczuwa znaczną poprawę samopoczucia. Po 3-4 tygodniach ta poprawa powinna być już stabilna, a pacjent podejmować powinien stopniowo swoje obowiązki i wracać do swoich dawnych przedchorobowych zainteresowań.
Około 6 tygodnia przyjmowani leków powinna poprawiac się pamięć i koncentracja. Na tym etapie wskazana jest psychoterapia. Wtedy bowiem pacjent jest partnerem i nie inerpretuje różnych sytuacji w sposób depresyjny.
Wcześniejsza terapia może jedynie służyć nawiązaniu kontaktu oraz dawać pacjentowi oparcie i wsparcie w leczeniu.
Jeżeli depresja ma tendencje do nawrotów lekarz powinien stosować tzw leki normotymiczne, które bezprzecznie nawrotom zapobiegają.
Jeżeli lek nie działa można włączyć drugi środek normalizujący nastrój.
U pacjentów, którzy niepodpierali się alkoholem.lekami uspokajającymi, nasennymi czy narkotykami objawy depresji ustępują szybciej i nie trzeba stosować wysokich dawek leków. Niestety wielu pacjentów rozpoczyna leczenie u lekarzy innych specjalności i kiedy trafiają do psychiatrów są już często uzależnieni od leków nasennych czy uspokajających.
Depresję należy leczyć dwa lata od ostatniego epizodu. Po uzyskaniu poprawy stopniowo wycofywać się należy z lekówprzeciw depresyjnych, a do dwóch lat pacjent winien przyjmować leki normalizujące nastrój, zapobiegające nawrotowi choroby. W tym czasie powinien uczestniczyć w psychoterapii grupowej i indywidualnej by nauczyć się co wyzwala u niego chorobę, wzmocnić swoje mechanizmy obronne osobowości , nauczyć się nowych zachowań.
Takie postępowanie w dużym stopniu chroni chorego na depresję przed nawrotem.
Przestrzegam przed zażywaniem leków, które pomogły sąsiadce lub samoleczeniem na podstawie informacji internetowych na róznych forach dyskusyjnych lub leczenie tylko u psychologa.
Elżbieta Lipnicka
Nieraz człowiek czuje, że ma depresję. Często jesnak przychodzi ona powoli
i wtedy tak jkbyśmy się do niej przyzwyczaili. Możemy wówczas uważać, że tak czuliśmy się zawsze. Nieraz wyprzedza jakieś choroby lub je imituje.
Skrywa się za bólami głowy, brzucha lub innych części ciała. Potrafi zaostrzyć dolegliwości somatyczne, które mieliśmy wcześniej w związku z chorobą lub nawet bez nej.
Wreszcie może nstępować po wielu schorzeniach lm towarzyszć jako druga choroba. Rozliczne kombinacje chorób somatycznych, w których się będzie panoszyć wikła, znacznie utrudniajc postępowanie terapeutyczne w takich sytuacjach.
Istotne by po dokładnym zebraniu wywiadu ustalić proporcje reaktywności do endogenności depresji. Określić też trzeba jej głębokość na podstawie porównania funkcjonownia osoby badanej do aktualnego. Może do tego posłużyć skala Becka, która jest w pierwszym badaniu wystarczająca. Bardziej szczegółowe badania psychologiczne nie są w badaniu wstępnym miarodajne ponieważ depresja potrafi znacznie upośledzić nasze możliwości psychiczne. Motywowanie kogoś w depresji do podejmowani daiałań nawet takich, które wydawałyby się nam prozaiczne jest błędem. Dla chorego w depresji mogą być ponad jego siły,a w związku z tym każde niewykonane zadnie będzie porażką i będzie utwierdzać chorego w jego depresyjnych przeświadczeniach.
Chory depresyjny ma błędne złożenie, że jest nikim, a z tego wyciąga już całkiem logiczne wnioski. Logiczne myślenie zdaje się być zachowane do tego stopnia, że otoczzenie często uważa jego zchowanie za lenistwo.
W obrazie depresji często pojawia się złość i agresja, częściej niż bezgraniczny smutek, płacz i bezradność.
Wiemy już dużo więcej o neuroprzekaźnikch i ich dysharmonii w depresji.
U 80% chorych leczenie jest skuteczne i uż po kilku dniach pojawia się poprawa.
Sygnałem, że leki działają jest poprawa snu i apetytu, koncentracja i pamięć poprawiają się dopiero po wielu tygodniach.
U 20% leki dobrać można po długim czasie. Obserwujemy również grupę chorych lekoopornych.
Bezwzględnym wskazaniem do hospitalizacji nawet wbrew woli pacjenta są myśli samobójcze z tendencją do ich realizacji.
Względnym wskazaniem do leczenia szpitalnego mogą być wszelkie postacie depresji jeżeli lekarz wie, że może szybciej w tych warunkach pomóc pacjentowi i zdoła go namówić na tego typu leczenie.
Leki przeciwdepresyjne jeżeli są dobrne dobrze po kilku dniach nie upośledzają sprawności chorego.
W pierwszej fazie leczenia mogą powodować senność,suchość w jamie ustnej,
zaparcia i zawroty głowy. Wszystkie te dolegliwości ustępują po kilku lub kilkunastu dniach. Warunek leki muszą być dopasowane do pacjenta.
Jeżeli po kilku dniach objawy ubocne ich stosowania nie utępują to świadczyć może o tym, iż źle zostały obrane lub jest to za duża dawka. w pierwszej fazie powinien ulec normalizcji sen i apetyt,niepokój, lęk, a także powinny ustąpić myśli samobójcze,
Leki te są stosunkowo bezpieczne, nawet przyjmowanie ich latami nie powoduje uszkodzeń organów wewnętrznych. Leki te nie powodują uzależnienia fizycznego.
Druga faza ich działania to poprawa nastroju i napędu psychomotorycznego.
Wtedy pacjent odczuwa znaczną poprawę samopoczucia. Po 3-4 tygodniach ta poprawa powinna być już stabilna, a pacjent podejmować powinien stopniowo swoje obowiązki i wracać do swoich dawnych przedchorobowych zainteresowań.
Około 6 tygodnia przyjmowani leków powinna poprawiac się pamięć i koncentracja. Na tym etapie wskazana jest psychoterapia. Wtedy bowiem pacjent jest partnerem i nie inerpretuje różnych sytuacji w sposób depresyjny.
Wcześniejsza terapia może jedynie służyć nawiązaniu kontaktu oraz dawać pacjentowi oparcie i wsparcie w leczeniu.
Jeżeli depresja ma tendencje do nawrotów lekarz powinien stosować tzw leki normotymiczne, które bezprzecznie nawrotom zapobiegają.
Jeżeli lek nie działa można włączyć drugi środek normalizujący nastrój.
U pacjentów, którzy niepodpierali się alkoholem.lekami uspokajającymi, nasennymi czy narkotykami objawy depresji ustępują szybciej i nie trzeba stosować wysokich dawek leków. Niestety wielu pacjentów rozpoczyna leczenie u lekarzy innych specjalności i kiedy trafiają do psychiatrów są już często uzależnieni od leków nasennych czy uspokajających.
Depresję należy leczyć dwa lata od ostatniego epizodu. Po uzyskaniu poprawy stopniowo wycofywać się należy z lekówprzeciw depresyjnych, a do dwóch lat pacjent winien przyjmować leki normalizujące nastrój, zapobiegające nawrotowi choroby. W tym czasie powinien uczestniczyć w psychoterapii grupowej i indywidualnej by nauczyć się co wyzwala u niego chorobę, wzmocnić swoje mechanizmy obronne osobowości , nauczyć się nowych zachowań.
Takie postępowanie w dużym stopniu chroni chorego na depresję przed nawrotem.
Przestrzegam przed zażywaniem leków, które pomogły sąsiadce lub samoleczeniem na podstawie informacji internetowych na róznych forach dyskusyjnych lub leczenie tylko u psychologa.
Elżbieta Lipnicka
